Αντιπολεμική παρέκβαση στην ηλιθιότητα των μαζών
Το να πολεμάς οικειοθελώς για ένα κράτος είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ηλίθιο.
Παίρνεις μέρος σε μια βάναυση και καταστροφική διαδικασία, στην οποία κατά πάσα πιθανότητα θα χάσεις την ζωή σου και θα αφαιρέσεις τις ζωές άλλων ατόμων.
Γιατί να θέλεις να συμμετέχεις σε μια τέτοια φρικαλεότητα;
Κάποια θα πουν ότι αυτή είναι η φύση του άντρα, του μαχητή, του έλληναααα. Δεν απαντάμε σε τέτοιες μαλακίες. Κάποια άλλα από την άλλη θα απαντήσουν ότι δεν θα έπαιρναν μέρος σε έναν πόλεμο απλώς για ένα κράτος, αλλά για να προστατέψουν την ελευθερία, την πατρίδα, τον πολιτισμό τους, την τιμή τους και άλλα τέτοια. Αυτά ακριβώς είναι που προωθεί και το κράτος ως τους λόγους και τις αξίες για τις οποίες υποτίθεται πως αξίζει περήφανα να πας να πεθάνεις. Παρ’ όλα αυτά, οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους θα σκοτώσεις και θα σκοτωθείς δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά.
Ο λόγος που θα βρεθείς σε ένα πεδίο μάχης είναι ότι τα κράτη, ως μηχανισμοί εξουσίας μέσα στον καπιταλιστικό κόσμο, χρησιμοποιούν εσένα ως αναλώσιμο asset και την θυσία σου ως μέσο στο παιχνίδι τους για ισχύ και υπεροχή. Ο πόλεμος δεν αποτελεί τίποτα άλλο πέρα από την συνέχεια των γεωπολιτικών και οικονομικών ανταγωνισμών τους. Η πατρίδα, η ελευθερία και η τιμή είναι απλώς οι κατάλληλες δικαιολογίες για να μετατρέψει το κράτος τον πόλεμο από κάτι ξένο και απεχθές, σε κάτι που θα αντιλαμβάνεσαι ως προσωπικό σου ζήτημα. Τόσο προσωπικό, μάλιστα, ώστε να είσαι διατεθειμένο να θυσιάσεις της ζωή σου για αυτό.
Ίσως θα μπορούσαμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα πόσο τραγική και ταυτόχρονα γελοία είναι αυτή η κατάσταση αν παρομοιάζαμε τα κράτη με ανταγωνιστικές εταιρείες μέσα στην καπιταλιστική δυστοπία. Δύο μηχανισμοί με διαφορετικά συμφέροντα φτάνουν σε ένα σημείο όπου δεν μπορούν πλέον να συνυπάρξουν και δεν υπάρχει διάθεση για συμφωνίες και υποχώρηση. Έτσι αποφασίζουν να ντύσουν φαντάρους τους εργαζόμενους τους και να τους στείλουν να σφαγιαστούν, μέχρι μία από τις δυο εταιρίες να υποχωρήσει.
Ακούγεται λίγο τραβηγμένο το παράδειγμα; Αυτό ακριβώς όμως δεν είναι ο πόλεμος ανάμεσα σε μαφίες; Και τι είναι η μαφία ως μορφή, αν όχι το ενδιάμεσο ανάμεσα σε κράτος και εταιρεία. Ο έλεγχος και η επέκταση των αγορών δεν ήταν ποτέ μία ειρηνική διαδικασία για καμία από τις μεταμορφώσεις που παίρνει το κεφάλαιο.
Κανείς όμως δεν θα έπαιρνε μέρος σε έναν πόλεμο για τα συμφέροντα μιας διοίκησης. Έτσι οι εταιρείες λένε στους εργαζομένους ότι θα πολεμήσουν για το όνομα της εταιρείας, την τιμή της, τα συμφέροντά της, το μέλλον και τις “αξίες” της και τους πείθουν ότι όλα αυτά είναι και δικά τους ιδεώδη, επειδή αποτελούν κομμάτι της. Και έτσι αυτοί δέχονται να πάρουν τα όπλα με προθυμία ή από αίσθηση καθήκοντος, και περήφανα πεθαίνουν για να την υπερασπιστούν βγάζοντας πολεμικές κραυγές. Δεν είναι εντελώς γελοίο; Αν αυτό ακούγεται γελοίο στην περίπτωση μιας εταιρείας ή μίας μαφίας τότε γιατί σταματάει να είναι γελοίο όταν στη θέση τους είναι το κράτος;
Γελοίο είναι, και ηλίθιο, χωρίς να σημαίνει όμως πως συμβαίνει απλά επειδή ο κόσμος είναι χαζός. Ποτέ, μα ποτέ, δεν μπήκε κανένα σε τέτοιου είδους πολέμους χωρίς να ντύνει την συμμετοχή του σε αυτούς με κάποια απατηλή αξία, αλλά και χωρίς να του δίνεται κάποιο υλικό ή επιθυμητικό τυράκι.
Το θέμα είναι να πάμε κάπου παρα πέρα. Να ψάξουμε να βρούμε στα γύρω μας αυτό το κάτι που μπορεί να μας πάει
κάπου αλλού.
Να μην γίνουμε κρέας
για τα κανόνια τους.
loiter!
ανοιχτή συνέλευση για την υπεράσπιση του πανεπιστημίου ως δημόσιο χώρο
5/2026