Πόλεμος εδώ, πόλεμος εκεί.
Μα εγώ είμαι απλά ένας φοιτητής…
Ο πόλεμος πλέον είναι ένα κοινωνικό δεδομένο τόσο εμπεδωμένο όσο και η μεσημεριανή εκπομπή του Λιάγκα και τα
3D background του Ευαγγελάτου. Δηλαδή είναι ένα γεγονός
καθημερινό. Από τον πόλεμο του Αφγανιστάν και το Κόσσοβο
μέχρι σήμερα στη Παλαιστινη και την Ουκρανία γνωρίζεις
ότι μετά τα μεσημεριανά και τα απογευματινά ακολουθούν
εικόνες εμπολέμων ζωνών, χωρίς να αποκλεινουν σε επίπεδα
σημαντικότητας. Και τα τρία εμφανίζονται το ίδιο σημαντικά και
ταυτόχρονα το ίδιο ασήμαντα.
Γιατί όμως ο πόλεμος διαμορφώνεται ως το φόντο της
καθημερινής ζωής, χωρίς να του δίνει το προλεταριάτο την
σημασία που του αναλογεί στο σήμερα; Είναι οι μάζες τόσο
κοιμισμένες για να μην μπορούν να δουν την βόμβα που
έρχεται παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα πριν σκάσει στα πόδια
τους; Είναι όλα αυτά περιττή καταστροφολογία; Τι θα γίνει
όταν η βόμβα τελικά σκάσει; Οι μάζες θα ξυπνήσουν και θα
πάρουν τα όπλα του στρατού, θα βγουν στους δρόμους και
θα ανατρέψουν το κράτος και τον καπιταλισμό μετατρέποντας
τον πόλεμο σε επανάσταση;
Ρητορικά ερωτήματα, που περιμένουν πραγματικές λύσεις.
Όπως κάθε ερώτημα όμως, το ζήτημα είναι το ποιός το
θέτει και γιατί. Οι κυβερνώντες μιλάνε για πόλεμο, τον
“συνδιαμορφώνουν” λένε. Ο κόσμος είναι λιγάκι δύσπιστος,
δεν φαίνεται να βλέπει ως πιθανή την περίπτωση να έρθει
μια γενική επιστράτευση ή ένα πολεμικό επεισόδιο σε αυτή τη
πλευρά της Μεσογείου.
Άλλα πάλι θα πούνε, για ποιο πόλεμο μας λέτε, εμείς παλεύουμε
κάθε μέρα να βγάλουμε το νοίκι. Και πραγματικά απορούμε,
δεν είναι αυτό η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο πόλεμος είναι ήδη
εδώ;
Οι πολεμικοί ανταγωνισμοί είναι προϊόν των αλλεπάλληλων
καπιταλιστικών κρίσεων και εμφανίζονται με τη σειρά τους ως
η λύση αυτών των κρίσεων, με τη κατάκτηση νέων επενδυτικών
Εδέμ (βλ Gaza Riviera Παλαιστίνη, εξορυξεις και ανοικοδομηση
στην Ουκρανία). Είναι ένας φαύλος κύκλος όπου οι κρίσεις
είναι ζωτικό κομμάτι του καπιταλισμού για τη κατεδάφιση
εδαφών, ώστε να γίνει εκ νέου η ανοικοδόμηση/ανάπτυξη
τους. Η καταστροφή είναι αναγκαία στιγμή για τη δημιουργία,
η ύφεση είναι αναγκαία στιγμή της ανάπτυξης. Δεν είναι τυχαίο
ότι διέρρευσαν τα πλάνα για την μετατροπή της Γάζας σε
τεράστιο τουριστικό θέρετρο στο peak της στρατιωτικής της
ισοπέδωσης.
Ο πόλεμος αποτελεί την εκτόνωση των κρίσεων στο εξωτερικό.
Τα γεωπολιτικά συμφέροντα δεν είναι παρά η μυστικοποιημένη
μορφή που παίρνει ο πόλεμος των αφεντικών τόσο μεταξύ
τους αλλά κυρίως εναντίον μας. Γιατί, μη γελιόμαστε, τα πλάνα
για την ανάπλαση της Γάζας είχαν δύο αποδέκτες: αυτούς
που πλήττονται ή ασφυκτιούν από την φρίκη του πολέμου
και αυτούς που επενδύουν, τον τροφοδοτούν και βγάζουν
φράγκα από αυτόν.
Αυτή η διπλή κατέυθυνση που έχουν οι τρέχουσες πολιτικές
συμπυκνώνεται σε αυτό που λένε πολεμική οικονομία, και
δεν λέγεται τυχαία πολεμική. Είναι η οικονομία που παλεύει να
συσσωρεύσει πόρους, γιατί όπως λένε και τα think tank τους,
τους πολέμους τους κάνουν οι συγκροτημένες κοινωνίες και οι
ισχυρές οικονομίες τους. Δηλαδή οι πειθαρχημένες κοινωνίες
που ξεζουμίζονται για τα αφεντικά.
Και εδώ έρχεται και κολλάει πολύ καλά, γιατί έγινε η μετατροπή
του ΦΠΑ σε μηνιαίο από τριμηνιαίο, γιατί μας μπούκωσαν
με εισπρακτικά μέτρα για τις τροχαίες παραβάσεις, και γιατί
αυξάνεται το κόστος ζωής. Γιατί στο πόλεμο, σημασία έχει
η ταχύτητα: από την ταχύτητα είσπραξης, στην ταχύτητα
παραγωγής όπλων και τελικώς στην ταχύτητα κατανάλωσης
των όπλων στο πολεμικό πεδίο.
Αυτές οι μεγάλες αναδιαρθρώσεις στην οικονομία,
απλώνονται παντού με μοριακό τρόπο, από το τρόπο που
βιώνουμε τα εαυτά μας, τις σχέσεις μας, την καθημερινότητα
μέχρι τις αλλαγές στα κρατικά ιδρύματα και τις συνταγματικές
αναθεωρήσεις.
Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι το ΕΚΠΑ θα συμμετέχει του χρόνου
στο Defea (έκθεση πολεμικού εξοπλισμού), ότι έχει υπογράψει
μνημόνιο συνεργασίας με το ΕΛΚΑΚ (Ελληνικό Κέντρο
Αμυντικής Καινοτομίας) καθώς και το γεγονός ότι ο CEO
του ΕΛΚΑΚ Τζωρτζάκης Παντελής, βρίσκεται ως εξωτερικό
μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της πρυτανείας του ΕΚΠΑ.
Το ΕΚΠΑ μαζί κ με άλλα πανεπιστήμια όπως ΕΜΠ (μνημόνιο
συνεργασίας Φεβρουάριος 2026), Πελοποννήσου (μνημόνιο
συνεργασίας Μάρτιος 2026) κλπ αναλαμβάνουν μια
συνεργασία για τη παραγωγή δεδομένων για το ΕΛΚΑΚ. Αυτά
τα δεδομένα χρησιμοποιούνται για τη βιομηχανία του πολέμου
τόσο εκτός των συνόρων όσο και εντός τους. Αυτό γίνεται με τις λεγόμενες (από τον Δένδια και το ΕΛΚΑΚ, ενώ τους τρέχουν τα σάλια) τεχνολογίες διπλού χαρακτήρα. Αυτές οι τεχνολογίες και στρατηγικές λέγονται έτσι γιατί μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε εμπόλεμες ζώνες και στις δυτικές μητροπόλεις. Με αυτό τον τρόπο το έδαφος που ανοικοδομείται δεν είναι μόνο αυτό της “μακρινής και τρομακτικής” μέσης Ανατολής αλλά είναι και το έδαφος στο εσωτερικό.
Το οτι είμαστε κομμάτι της πολεμικής βιομηχανίας με τον έναν
ή με τον άλλον τρόπο είναι αδιαμφισβήτητο. Ναι, σε αυτό
είσαι αναπόσπαστο κομμάτι ως φοιτητής, ως παραγωγός
δεδομένων, ως ερευνητής κ.ο.κ. Το αν αυτό γίνεται συνειδητά
ή όχι, με τη θέληση σου ή όχι, δεν τους αφορά και δεν έχει
σημασία, τα δεδομένα είναι δεδομένα. Αυτό όμως που παίζεται
είναι η στάση μας απέναντι σε αυτή τη συνθήκη και στο
μπλοκάρισμα της. Και η στάση μας έχει σημασία στην έκταση
που μπορεί να πάρει ο εφιάλτης.
